Pelargonia wielkokwiatowa

Wiadomości ogólne

Spośród wszystkich grup pelargonii to najbardziej domowe i doniczkowe pelargonie. Bardzo modne i popularne na początku XX wieku (szczególnie w Anglii), później trochę zapomniane wracają obecnie na fali wspomnień, w postaci nowych odmian i nowych technologii uprawy, gwarantując krótszy i niezawodny cykl produkcyjny.

Uprawiane obecnie pelargonie angielskie są wielokrotnymi mieszańcami różnych gatunków, głównie Pelargonium grandiflorum, P. cuculatum i P. angulosum, wywodzących się z Kraju Przylądkowego Afryki Południowej. Naturalne uwarunkowania klimatyczne na obszarach występowania pelargonii wielkokwiatowej utrwaliły się w odmianach mieszańcowych, wymagających u nas przechłodzenia. Jest to szczególnie cenna informacja dla praktyki ogrodniczej, ponieważ 6 tygodniowy okres przechłodzenia w temperaturze 5-10C pozwala na uzyskanie znacznych oszczędności w kosztach opału. Jesienne chłody afrykańskie przypadające tam w okresie trwania dni długich, są powodem, dla którego odmiany pelargonii wielkokwiatowej wykazują bardzo korzystną reakcję na doświetlanie w czasie chłodzenia.

Uprawa pelargonii angielskich stanowi interesującą alternatywę jako gatunku następczego po zakończonej uprawie poinsecji, cyklamena lub chryzantemy doniczkowej.

Gatunek znajduje zastosowanie przede wszystkim jako roślina doniczkowa do dekoracji pomieszczeń. Elementem ozdobnym są szczególnie duże kwiaty, o średnicy powyżej 5 cm, w szerokim zestawieniu barw, od bieli do ciemnych fioletów i poszukiwanych czerwieni. Kwiaty bardzo często dwubarwne z ciemnym rysunkiem lub plamkami osadzone są po kilka na szypułce. Dodatkowym elementem dekoracyjnym jest falowanie, marszczenie lub skędzierzawienie brzegów płatków, przez co kwiaty sprawiają wrażenie pełnych.

Aby zachęcić Państwa do zainteresowania się produkcją tego gatunku przedstawiamy kilka najważniejszych zaleceń uprawowych.

Pelargonię angielską rozmnażamy wyłącznie wegetatywnie z sadzonek pędowych , w terminie od września do połowy listopada.

Podłoże i temperatury

Kwasowość podłoża należy ustalić w granicach pH 6,0 Od października do grudnia rośliny rosną i nabierają zielonej masy. Przez jednorazowe uszczyknięcie stymuluje się je do rozkrzewiania się. W tym czasie utrzymuje się temperaturę na poziomie 18-20°C, przy maksymalnym dostępie światła i umiarkowanym podlewaniu (nadmiar wody wpływa szkodliwie na prawidłowy wzrost wegetatywny).

Okres przechładzania

Od połowy stycznia do początku marca, przez co najmniej 6 tygodni rośliny przechładza się w temp 8-10°C, by zainicjować pąki kwiatowe. Temperatury powyżej 10°C ograniczają tworzenie zawiązków kwiatowych i, gdyby w tym czasie wystąpiła temperatura powyżej 10°C, trzeba przedłużyć chłodzenie do 10 tygodni. Wyjątek stanowią odmiany z grupy Aristo i Angeleyes, które dla przwidłowej indukcji kwitnienia nie wymagają zabiegu jaryzacji (aczkolwiek zabieg ten nie szkodzi roślinom i może dodatkowo wpłynąć na poprawę jakości kwitnienia).

Doświetlenie

W okresie chłodzenia rośliny nie przyrastają, a jedynie inicjują pąki kwiatowe. Korzystne jest wtedy przedłużenie dnia do 16 godzin na dobę, przez zastosowanie doświetlania. Zabieg ten może przyśpieszyć kwitnienie o 10-14 dni. Taką formę postępowania stosuje się, jeśli chcemy otrzymać kwitnący produkt już na Wielkanoc, i gdy święta te przypadają pod koniec marca.
Po zakończonym chłodzeniu, przez 6 kolejnych tygodni należy zapewnić roślinom 18 °C (podczas dnia i nocy), aby doprowadzić je do kwitnienia w drugiej połowie kwietnia.

Uwagi końcowe

Różne modyfikacje techniki uprawy, mogą spowodować zmianę terminu kwitnienia. Jeżeli chcemy otrzymać kwitnący produkt na Dzień Matki, rozpoczynamy uprawę dwa miesiące później (pod koniec grudnia). Przesuwanie cyklu produkcji na czas jesienny, nie jest jednak wskazane, ponieważ zbyt wysokie temperatury letnie, powodują przedwczesne drewnienie pędów i słabe krzewienie, a przez to obfitość kwitnienia i atrakcyjność pelargonii maleje.